داخلی صفحه قزوین خبر
 
روایت شهید کوزه گرها از عملیات بیت المقدس:
انگار همه آماده شهادتند، نه جنگ!
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۳ خرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۰:۳۹
ساعت ۸ شب شده بود، بعد از دعا و گریه در درگاه خداوند، همه آماده حرکت شده بودند، هر کس از خواسته‌هایش و خواب‌هایی که دیده بود می‌گفت و انگار همه آماده بودند که به میدان شهادت بروند، نه میدان جنگ!
 
خرمشهر، نماد مقاومت بود. آنگاه که پس از پیروزی زیر تلی از خاک و آهن و ویرانه، سازه‌های بنای بلند آزادی برق می‌زدند.
مقاومت خرمشهر، مقاومت لبنان، مقاومت غزه و...، این اضافات همچنان در حال اضافه شدن هستند و تجاوزگران، هراسان به سمتِ کوچه‌های بن‌بست می‌دوند.
شمارشِ معکوس از ۳۵ روز مقاومت در خرمشهر آغاز شده بود و به ۳۳ روز در لبنان و ۲۲ روز در غزه. تا نقطه صفرِ پایان راهی نمانده است.
دستش را محکم به مرکز ثقلِ خودش گرفته بود. شهر مناره‌های مسجد را رها نمی‌کرد و معنویت تا روز پیروزی همچنان در دستِ مقاومت بود.
و نام خرمشهر با ایثار و شهامت آنانی شکل گرفت که بی هیچ ادعایی فقط به تکلیف عمل کردند و امروز جاودانه‌ی تاریخ‌اند.
شهید مجید کوزه گرها هم از آن دست رزمندگانی است که امروز که نه، بلکه آیندگان بایستی او را کالبدشناسی کنند. او حضورش در عملیات بیت المقدس را اینگونه روایت می کند:
یک ماه قبل از اعزامم به جبهه‌ها، اوایل جنگ بود، یکی، دوبار می‌خواستم فرار کنم و به جبهه بروم ولی متأسفانه خانواده‌ام متوجه شده و از رفتنم جلوگیری کردند. من علاقه زیادی به جنگ داشتم، دوست داشتم مثل مردها بجنگم و کشته شوم، آن روزها فقط ۱۵سال داشتم، یادم می آیدکه برای اعزام به بسیج رفتم ولی گفتند تو خیلی سن ات کم است ولی خوشبختانه بعد از چند ماه تلاش، اسمم را برای رفتن به جبهه نوشتم.
اوایل فروردین و توی ایام عید بود که بعد از گریه و زاری فراوان خانواده ام راضی شدند که من به جبهه بروم، ما حدود یک گردان بودیم که از قزوین و توسط مردم بدرقه شده و به سمت تهران حرکت کردیم.
وقتی به پادگان امام حسن رسیدیم، چشمم به نیروهای عظیمی افتاد که پیش خود می گفتم: اگر این همه نیرو دست خالی هم حمله کنند می توانند.
تا خود بغداد پیش بروند. بالاخره ما در پادگان مستقر شدیم و بعداز چند روز کارت های شناسایی جنگی مان را صادر کرده و آوردند که تحویل بچه ها بدهند، دلهای بچه ها به تپش افتاده بود و هر کس منتظر بود که ببیند به کدام منطقه اعزام خواهد شد و مسوولیتش در جنگ چیست؟ بچه هایی که پشت کارت شناسایی شان مهر جنوب خورده بود بیشتر خوشحال بودند، اما من اصلا نمی دانستم که فرق بین جنوب و غرب چیست؟
خلاصه کارت مرا هم دادند و مهر جنوب به پشت آن خورده بود، آن روز نفری ۶۰۰ تومان پول توجیبی به همه دادند و شروع به سازماندهی کردند، در سازماندهی نیروها هر کس را با نام آرپی چی زن ، بی سیم چی، تیربارچی و غیره می نامیدند، وقتی اوضاع را دیدم، مرا ترس برداشت و نگران بودم که به من چه سمتی خواهند داد، چون آموزش آنچنانی که ندیده بودم و نگران بودم که مرا حذف نکنند.
خلاصه بعد از ترس و لرز زیاد نوبت به من رسید و مرا به عنوان کمک آرپی جی زن یکی از رزمندگان به نام منصور گذاشتند که قبلا توی یکی، دو عملیاتی حضور داشته بود.
بعد از سازماندهی ماشینها آمدند و همه سوار شده و به طرف راه آهن حرکت کردیم، بچه ها داخل ماشین همه در حال بازی و شوخی کردن بودند و انگار نه انگار که برای جنگ با دشمن می روند، خلاصه به راه آهن رسیده و سوار قطار شدیم. نزدیکی اهواز و اندیمشک، بچه ها هر چه پول داشتند، از پنجره های قطار به طرف بچه های جنوب که سرو وضع خوبی نداشتند، پرتاب می کردند.
قطار همچنان به جلو پیش می رفت و ما هم هر چقدر که به مقصد نزدیک تر می شدیم قلبمان بیشتر به تپش می افتاد، اما بالاخره به اهواز رسیده و از قطار پیاده شده و در کنار راه آهن نشستیم.
آن روزها ما هنوز در جبهه ها از نظر سازماندهی، لشگر نداشتیم و گروهها همه نیروی تیپ های جنگی بوند، لذا فرماندهان ما هم رفتند تا با فرماندهان تیپ های مستقر در منطقه صحبت کنند تا ما تحت فرماندهی یکی از تیپ ها به منطقه وارد شویم.
به این شکل حدود یک روزی در راه آهن معطل شدیم تا اینکه ما را به پایگاه پنجم شکاری اهواز برده و در هتل H مستقر شدیم ، البته اسم آنجا هتل بود، اما ساختمانی مخروبه و کاملا جنگی. ما چند روزی در آن هتل مستقر شده و هر روز با اجرای صبحگاه بچه ها حدود ۲۰ کیلومتر را میدویدند و آموزش های لازم را توسط فرمانده گردان می دیدیم.
خلاصه بعد از چند روز ما را به آبادان بردند، وارد آبادان که شدیم ازخوشحالی داشتیم بال در می آرودیم، چرا که کاملا نزدیک عراقی ها شده بودیم و دشمن در اطراف ما بود. با ورود ما به آبادان ظاهرا ستون پنجم به عراق خبر داده بود که نیروی زیادی وارد منطقه شده است، لذا نیمه های شب بود که عراق با توپ و خمپاره، آبادان را زیر آتش خود گرفت، به طوری که ما مجبور شدیم که به محل دیگری نقل مکان دهیم. لذا چند روزی در محل جدید مستقر بودیم، جایی که به گفته ی یکی از رزمندگان سپاه پاسداران آبادان تا خرمشهر فقط ۱۲ کیلومتر فاصله داشت.
آن روز آبادان وضعیت عجیبی داشت. تمام دیوارهای آن پر از آثار تیر و ترکش و خمپاره بود، نخل های خرما، پر از خرما بود و کسی نبود که آنها را بچیند.
چند روز بعد ما را به جزیره مینو بردند، در وسط جزیره مدرسه ای بود که ما در آن مستقر و تجهیز شدیم، آن روزها اسلحه و مهمات خیلی کم بود، ولی خلاصه به همه اسلحه و مهمات دادند و شب هم به رزم شبانه رفتیم.
در رزم شبانه برای اولین بار طعم بی خوابی را چشیدم و تا صبح راه رفتیم، خیلی خسته شده بودم، از کنار آب که راه می رفتیم، گهگاهی صدای انفجار شلیک گلوله های عراقی ها می آمد و ما را وحشت بر می داشت . بعد از ۵، ۶ روز ما را به جبهه محمدیه و از آنجا به توپخانه خط مقدم بردند و با برادران اصفهانی تعویض شدیم و خط را از آنها تحویل گرفتیم.
بچه ها در این لحظات از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدند، ساکهایمان را در داخل سنگرها گذاشته و به سمت خاکریز رفته و شروع به تیراندازی به طرف عراقی ها کردیم، عراقی هایی که در آن طرف رودخانه مستقر بودند و من برای اولین بار بود که با اسلحه شلیک می کردم و بسیار هم خوشحال بودم.
حدود ۷ روزی بود در خط فوق مستقر بودیم که اعلام کردند برای شرکت در یک مانور باید محل را ترک کنیم، لحظات آخر حضور ما، در آن خط بود، ساعت ۲ بعد از ظهر آمدیم که حرکت کنیم، اما ناگهان چشمم به ۲ عراقی افتاد که در حال شنا در آب بودند، من و یکی از دوستان به سمت آنها شلیک کردیم ولی آنها توانستند از محلکه فرار کرده و پشت خاکریز هایشان مستقر شوند.
ما بالاخره از منطقه حرکت کرده و در خط دیگری مستقر شدیم، آنجا متوجه شدیم که عملیاتی در پیش است و قرار است ما هم در عملیات حضور داشته باشیم، خوشحالی بچه ها درآن لحظات وصف ناشدنی بود، ما را تجهیزکردند و اسلحه و مهمات و وسایل لازم را در اختیارمان قرار دادند.
حال و هوای عجیبی به منطقه و بین بچه ها حاکم شده بود، همه یکدیگر را درآغوش گرفته و با هم خداحافظی می کردند و من گاهی صدای قلب های پاکی که عاشقانه می طپیدند را می شنیدم، قاسم کاشانی را دیدم که ضمن شوخی و خنده با بچه ها، همه را می بوسید و حلالیت می طلبید.
ساعت ۸ شب شده بود، بعد از دعا و گریه در درگاه خداوند، همه آماده حرکت شده بودند، هر کس از خواسته‌هایش و خواب‌هایی که دیده بود می‌گفت و انگار همه آماده بودند که به میدان شهادت بروند، نه میدان جنگ!
ساعت ۹ شب بود، سوار یک کشتی شده و از رود کارون گذشتیم، آن طرف رود همه پیاده شده و در یک ستون حرکت کردیم. از داخل یک کانال به طرف خود دشمن حرکت کردیم و هر مقداری که می رفتیم، قدری می نشستیم تا خستگی راه را بگیریم. حرکت ها همچنان ادامه داشت، نزدیک صبح، ساعت حدود ۵ بود که ما کاملا نزدیک عراقی ها رسیده بودیم، حدود ۱۰ کیلومتری دشمن بودیم و از میدان مین و سیم خاردار هم گذشته بودیم، وقت نماز بود، همه به نماز ایستادند و همزمان هم رگبار گلوله های دشمن به طرف ما شروع شد، حال و هوای عجیبی به منطقه حاکم بود، برخی نماز می خواندند و برخی هم در جلوی آنها ایستاده و به سمت دشمن شلیک می کردند و همینطور جاهای خود را با هم عوض می کردند.
دو سه کیلومتری دویدیم و سرانجام به اولین خاکریز دشمن رسیدیم، حدود ۷ تا ۸ کیلومتر به جاده اهواز، خرمشهر مانده بود، صدای رگبار گلوله ها و انفجار توپ و خمپاره و شلیک موشک های عراقی ها، گوش هایمان را کر کرده بود، تیرهای زیادی بود که از کنار گوشمان و از اطراف بدن هایمان عبور می کرد و خبر از مرگ و شهادت می داد، در همین لحظات بود که شعار تکبیر بچه ها بلند شد و از طرفی هم با شلیک های بی امان عراقی ها، خاک بود که از زمین بلند می شد و همه ی فضا را مانند ابری پوشانیده بود.
در این لحظات من به عنوان کمک آرپی جی زن به دنبال دوست آرپی جی زن ام به لب خط اول در حال فرار بودیم، به عقب نگاه کردم و دیدم بچه ها ی دیگر از ما خیلی دور هستند، به جلو که نگاه کردم، تا خط مقدم چند متری بیشتر فاصله نداشتیم. اما سرانجام به خاکریز رسیدیم، در حالی که عراقی ها از ۳ طرف با تانک و توپ و خمپاره به ما شلیک می کردند، به پشت خاکریز که رسیدیم قلبم به شدت می زد، اما از طرفی دیگر خیالم راحت شده بود که به مقصد رسیده ایم، در همین لحظات سیل لشگریان و سربازان امام زمان هم از راه رسیده و به طرف مقابل که پایگاه زید و خط مرزی بود حرکت کردند، عراقی ها هم که لشکر عظیم اسلام را دیده بودند، پا به فرار گذاشتند و رزمندگان ما هم آنها را دنبال می کردند.
حالا دیگر حدود ۵۰۰ متر از خاکریز دور شده بودیم. داشتیم استراحت می کردیم که متوجه شدیم عراقی ها از سمت راست ما پاتک زده و در حال پیشروی می باشند. ما به دستور فرماندهی سریع به عقب برگشتیم و در پشت خاکریز مستقر شدیم. ساعت حدود ۸ صبح بود، ما نه آب داشتیم و نه غذا و شب گذشته هم غذا نخورده بودیم، لذا تشنه و گرسنه به استقبال پاتک دشمن رفتیم، عراقی ها که گرای خاکریز و منطقه را داشتند و با توپ و خمپاره خاکریز را به شدت می کوبیدند، در همین حال بود که برادر حضرتی به شهادت رسید و من اولین شهید را به چشم خود دیدم که با همان لباس کردی که بر تن داشت، راحت راحت خوابیده بود.
جنگ عجیبی بود و درگیری ها شدید، یک آن متوجه شدم که آرپی جی زن من هم از ناحیه سینه ترکش خورده و به عقب باز گشت و همینطور قاسم کاشانی را دیدم که ترکشی به سر او اثابت کرد و به شهادت رسید و پیکر مطهرش در بیابان و در زیرگلوله های آتش دشمن بر جای مانده و قابل انتقال نبود.
آن روز دشمن از همه طرف ما را زیر آتش گلوله های خود قرار داده بود، نزدیکی های ظهر بود و همه سرگردان بودند و نمی دانستند که چکار بکنند. عده ای می گفتند برویم خرمشهر، عده ای می گفتند به جلو حر کت کنیم، گردان زرهی ارتش و سپاه توان پیشروی را نداشتند و عراق هم از دور آنها را با توپ مستقیم می زد. توپ های ۱۰۶ و چیفتن های ما هرازگاهی به روی خاکریز رفته، شلیک می کردند و پایین می آمدند، چرا که اگر در بالای خاکریز ها می ماندند، دشمن با گلوله های مستقیم توپ و موشک آنها را پودر می کردند.
با اسرار ما چند تانک توی خط ماندند تا قوت دلی برای ما باشند، ساعت حدود ۴،۳ بعدازظهر شده بود که بعد از تحمل پاتک دشمن و به شهادت رسیدن رزمندگان زیادی و تشنگی و گرسنگی که به بچه ها غلبه کرده بود، دستور عقب نشینی دادند تا نیروهای تازه نفس جایگزین ما بشوند و ما هم حرکت کردیم در حالی که تعدادی از افسران عراقی را به اسارت گرفته بودیم. ساعت حدود ۴ بعد از ظهر بود که من و یکی از برادران برای برگشت به عقب منتظر ماشین بودیم ، ولی آنجا ماشینی درکار نبود و اگر هم ماشینی می آمد، آنقدر مجروح و شهید داشتیم که باید آنها را منتقل می کردند. ما همینطور نشسته بودیم و نگاه می کردیم تا شاید ماشینی برسد. کمی دورتر یک روحانی را دیدم که حدود ۲۰۰ متر از خاکریز آن طرف تر در حال نماز خواندن بود، داشتم با خود فکر می کردم که چرا ایشان در آنجا نماز می خواند که ناگهان خمپاره ای در یک متری او که در حال رکوع بود به زمین خورد، به طوری که ترکشهای آن تا نزدیکی های ما هم آمد.
همه خوابیدیم، بعد از اینکه گرد و غبارها فرونشست، درفکر بودیم که برویم جنازه او را جمع آوری کنیم، اما با کمال ناباوری دیدیم که او از رکوع بلند شد و نمازش را ادامه داد، معجزه ی بزرگی که هرگز فراموش نمی کنم.
بالاخره ساعت ۵ بعد از ظهر بود که ما به سر پل رسیدیم و سایر بچه ها را دیدیم که در حال خوردن شربت خاک شیر هستند و ما هم چند لیوانی نوشیدیم و جان گرفتیم. به همدیگر که نگاه می کردیم، به سختی یکدیگر را می شناختیم، سرو صورت همه ی بچه ها پر از خاک و گل بود و وقتی به لب کارون رسیدیم، همه به آب زدیم، سپس به سوی مقصد حرکت کردیم و ساعت ۷ بود که به مقر رسیدیم و نماز را بپا داشتیم، بعد از نماز غذا خورده و خوابیدیم.
ما خوابیدیم ولی خیلی از بچه ها به مرور و تک تک به مقر می رسیدند و خبرهای تازه را میدادند و اینکه در منطقه چه گذشت و چه کار کردند؟
صبح که شد همه را به خط کردند، بچه ها همه آمده بودند، البته فقط کسانی که سالم بودند، اما حدود ۱۵ تا ۲۰ نفر هم شهید شده بودند که واقعا جای خالی آنها را احساس می کردیم و همچنین حدود ۶۰ نفر از بچه ها که از گردان ما زخمی شده بودند، اما سرانجام بعد از سازماندهی مختصر نیروها، ما را به پدافندی در دارخوین آوردند و تازه آنجا بود که فهمیدیم عملیاتی که ما در آن شرکت کرده بودیم، عملیات بیت المقدس و مرحله ی اول آن بوده است.
مرحله ی دوم عملیات بیت المقدس هم، ما در بخش پدافنی حضور داشتیم و در مرحله سوم منطقه شلمچه را به گردان ما دادند، البته غیر از ما چند گردان دیگر هم بودند که از قزوین آمده بودند.
شب فرار رسید، عده ای را جایگزین ما کرده و گردان ما به فرماندهی برادر مجید به افتاده برای حمله آماده شده بود و این در حالی بود که عراقی ها از ترس خود، آنقدر منور شلیک کردند که هوا مثل روز روشن شده بود. ما حرکت که کردیم، اول فکر می کردیم که به طرف خرمشهر می رویم، اما بعدا متوجه شدیم که به سمت شلمچه در حال حرکت هستیم، انگارمرحله ی سوم عملیات لو رفته بود، ولی ما به حرکت خود ادامه داده و از کنار جاده خرمشهر به طرف بالا حرکت می کردیم.
به منطقه استقرار خودمان که رسیدیم با خط دشمن حدود ۳ تا ۴ کیلومتر فاصله داشتیم که فرمانده گردان اعلام حمله داد و ما هم با فریاد های الله اکبراز خاکریز کوچک خود به طرف دشمن حرکت کردیم، درگیری سختی بود و نیروهای دشمن هم در حالی که وحشت کرده بود، از مقابل دیدگان ما فرار می کردند.
در حال تعقیب دشمن بودیم که یکی از بچه ها به روی مین رفته و پایش قطع شد ولی بچه ها همچنان به طرف خاکریز دشمن حمله می کردند.
هنوز صبح نشده بود که بعد از درگیری سخت با عراقی ها و گرفتن اسرای زیاد متوجه شدیم که میدان بزرگ مینی در پشت سرما وجود دارد که ما شب گذشته از روی آن گذشته بودیم ولی به خواست خدا کسی به جز آن یک نفر که روی مین رفته بود، برایش اتفاقی نیفتاده بود.
صبح شد و اسرار را به پشت جبهه حرکت دادیم ولی عراقی ها از پشت با توپخانه سنگرهای خودشان را می زدند تا بقیه ی نیروهای آنها به اسارت ما در نیایند.
یکی از عراقی ها را که به اسارت گرفته بودیم اشک پهنای صورتش را گرفته بود و به شدت می لرزید و با زبان عربی به روحانی گردان ما می گفت که در خواب بوده است که او را اسیر کرده اند و می خواست که او را به عقب برنگردانیم.
ما، چند روزی را در آن منطقه مستقر بودیم و خرمشهر را از دور با دوربین می دیدیم، درخت های خرمشهر به خوبی معلوم بودند، درخت هایی که با گلوله های توپ و تانک دشمنان اسلام همه قطع شده بودند.
پس از چند روز به دلیل تلفات و زخمی شدن نیروهای ما، گردان را به عقب جبهه فرستادند و به ما پایانی دادند که برای استراحت به شهرمان برویم.
هنگام برگشت جای شهدا و زخمی ها در بین ما خالی بود و اشک بود که در چشم بچه ها موج می زد، وقتی به قزوین رسیدیم، به گلزار شهدا رفتیم و به یاد روزهای جنگ با دشمن با آنها گفت و گو دردودل کردیم.
دستور رسید، منطقه را ترک کنید!
آن هایی که به جبهه رفته اند، میدانند که وقتی خبر عملیات رزمندگان می رسد، شهر و روستا برایشان مثل قفس می شود و به دنبال راهی می گردند که دوباره به خط رفته و در کنار رزمندگان و درعملیات ها حضور داشته باشند.
یک ماهی بود که به مرخصی آمده و توی شهر بودم که خبر عملیات رمضان را از رادیو شنیدم، سریع به بسیج رفته و ثبت نام کرده بعد از رسیدن به اهواز در یکی از مقرها که تیپ ۱۷ قم بود رفتیم تا درگردان امام محمد باقر (ع) با برادران سایر شهرها ادقام شویم.
عملیات شروع شده بود و گردان ما را گردان احتیاط گذاشتنه بودند، ما منتظر بودیم به عملیات برویم که فرمانده تیپ آمد و نقشه مرحله چهارم عملیات را آورد و پس از توجیه ما، شب هنگام به نزدیکی پایگاه زید منتقل شدیم. عده ای از نیروهای رزمنده درجلو بودند و انگار ما به عنوان نیروهای پشتیبانی کننده عمل می کردیم، نزدیکی های صبح بود که ما را به خط بردند و با نیروهای عملیات کننده ی شب گذشته تعویض کردند.
وقتی وارد خط شدیم صدای توپ و تانک بود که فضا را گرفته بود و چند خمپاره هم پهلوی ماشین ما که به نزدیکی خط رسیده بود، افتاد. ازماشین ها پیاده شده و به طرف خاکریز حرکت کردیم. در این عملیات همه ی بچه ها آرپی جی زن بودند و من هم که آرپی جی داشتم وقتی به خط رسیدم، گلوله زیادی نداشتم، لذا به کمک خود گفتم فقط تلاش کند که گلوله های آرپی جی بجا مانده از فرار نیروهای عراقی را جمع آوری کند.
در همین حال، عراقی ها با تک های جدید به طرف خاکریز ما حمله ور شدند و بچه های ما نیز همانند شکارچیان به شکار تانکهای عراقی ها می رفتند، زمین از غرش تانک ها می لرزید، چند نفر از بچه ها تانکها را با هم نشانه گرفته و دستجمعی گلوله های آرپی جی خود را به سمت تانک ها شلیک کردند که چند تانک عراقی به آتش کشیده شده و بقیه شروع به فرار از منطقه کردند.
من هم برای اولین بار بود که گلوله ای را در آرپی جی ام گذاشته و به سمت تانک های عراقی شلیک کردم ولی از کنار تانکها گذشت و به خاکریز عراقی ها اسابت کرد. من ابتدا ناراحت شدم از اینکه نتوانسته بودم گلوله شلیکی را به تانکهای عراقی بزنم ولی ناگهان کمک آرپی جی زنی که همراهم بود، گفت: مجید محل شلیک گلوله ات را نگاه کم ، نگاه که کردم دیدم آرپی جی من به انبار مهمات عراقی ها اثابت کرده و صدای انفجار آن تا خاکریز ما می آمد.
اکثر گلوله های آرپی جی که بچه ها شلیک می کردند به بدنه تانکها می خورد و کمانه می کشید و اثر زیادی نمی گذاشت، لذا بچه ها تصمیم گرفتند که با نارنجک ها به جنگ تانکهای عراقی بروند، لذا اکثر بچه ها نارنجک به دست به سمت تانکها فرار کرده و پس از انداختن نارنجک به داخل تانک از محل دور شده و تانکها یکی پس از دیگری به آتش کشیده می شد و عراقی های داخل آنها نیز پا به فرار می گذاشتند.
بچه ها در پشت خاکریز همچنان ایستادگی می کردند، حتی در مقابل گلوله های توپ مستقیمی که با هدف تک تک بچه های ما شلیک می شد و هراز گاهی سری را به آسمان می پاشید تا خیلی ها همانند حسین بن علی (ع) با بدن بی سر به دیدار یار نایل شوند.
در این حمله، خیلی از بچه ها تا ۳ کیلومتری بصره هم رفته بودند و از نزدیک شهر بصره را دیده و به هنگام ظهر، نماز را در کنار شط العرب خوانده بودند.
هنگام شب شده بود و بچه ها در حال استراحت بودند، حدود ساعت ۱۰ گروهی از برادران ارتشی آمدند تا از آنجا حمله ای را انجام بدهند که متاسفانه با شلیک روبرو شده و به عقب بر گشتند.
نزدیکی های صبح، ساعت ۵ از خواب بلند شدیم و در حال اقامه نماز بودیم که برادر حسن پور را دیدم که به سرعت خودش را به فرمانده گردان ما رسانید و گفت: سریع نیروهایت را جمع کرده و به عقب برگردید.
من تعجب کرده بودم که چرا چنین دستوری صادر شده است در حالی که عراقی ها در حال نابودی بودند و ما هم مشکلی نداشتیم اما بالاخره فرمان، فرمان ولایت بود و همه از محل عقب نشینی کرده و به طرف خاکریز خودمان که کنار پایگاه زید بود، تغیبر مکان دادیم.
هنوز محل را کاملا تخلیه نکرده بودیم که عراقی ها به شدت با شلیک گلوله های توپ و تانک، خمپاره و آرپی جی، آن منطقه را به زیر آتش گرفتند به طوری که عده ای از بچه ها هم شهید و زخمی شدند و ما تازه فهمیده بودیم که منطقه لو رفته و علت دستور فرماندهی برای تخلیه مکان فوق نیز همین موضوع بوده است.
ساعت ۱۰ صبح بود که بچه ها حدود ۱۵ کیلومتر به عقب آمده و پشت خاکریز مستقر شده بودند اما من و کمکم که راه را گم کرده بودیم به مقر برگشتیم ولی آنجا هم کسی را ندیدیم، کمی منتظر شدیم و به وسیله یک ماشین به پاسگاه زید آمدیم، آنجا هم پرنده پر نمی زد و هیچ اثری از بچه ها نبود، برای یک لحظه فکر کردیم که شاید اینجا را عراقی ها گرفته اند حسابی ترسیده بودیم، گلوله ی آرپی جی را که زمین افتاده بود برداشته و آماده کردیم که اگر به دست عراقی ها افتادیم، آنها را با گلوله آرپی جی بزنیم.
کمی جلوتر رفته وارد یک سنگری شدیم، دیدم پسر بچه ای در داخل آن دراز کشیده است، حدود ۱۵ سال داشت، سرو صورتش خاکی بود، از او سوال کردم اینجا چکار می کنی ، وی پاسخی نداد کمی که دقت کردم متوجه شدم که موج انفجار او را گرفته و قادر به حرکت و صحبت کردن نیست، دلم برایش خیلی سوخت و اشک در چشمانمان جاری شد. از آنجا حرکت کردیم، کمی که جلوتر رفتیم، بچه های خودمان را دیدم که از شدت خستگی همه به خواب رفته اند، ساعت حدود ۴ بعدازظهر بود که وارد یکی از سنگرها شده و بلافاصله به خواب رفتیم.
ساعت حدود ۹ شب بود که شلیک خمپار دشمن در کنار یکی از سنگرها، همه ی بچه ها را از سنگر ها بیرون ریخت، گویا زمین لرزه آمده باشد. بچه ها که بیرون ریختیند، گلوله دوم خمپار، به داخل همان سنگر خورد و آن را با خاک یکسان کرد، اما خوشبختانه داخل سنگر کسی بود.
در مکان فوق ۲ روز پدافند بودیم و پس ازآن به مقر تیپ ۱۷ قم برگشتیم تا سازماندهی مجدد بشویم. در همین زمان بود که خبر دادند ما در سپاه پاسداران پذیرفته شده ایم و بایستی به آموزش برویم که بالاجبار منطقه را ترک کرده و در حالی که از موضوع پذیرفته شدنمان در سپاه خوشحال بودیم به آموزش رفتیم
فردا قرار است حرکت کنیم!
روزدوم مهر ماه سال ۶۳ بود که به مرخصی آمدم تا آخرین دیدارم را با خانواده داشته باشم، آخرین دیدار برای اینکه بروم تا در این محرم خونین، عاشورای دیگری بیافرینیم و به حسین بگوئیم که اگر در عاشورا کسی نبود که به یاریت بشتابد، امروز جبهه های ما پر از قاسم و علی اکبرها و ابوالفضل هاست که دست هایشان را در راه خدا داده اند.
بله ما میرویم تا به شهدای خیبر بگوییم که اگر شما نیستید ما اینک راه شما را ادامه خواهیم داد و حسین را در این محرم سرخ یاری می کنیم.
حسین (ع)! اینک لشگریان آماده اند تا راه را ادامه دهند.
و .... بالاخره به طرف اهواز راه افتادیم، البته بعد از بدرقه مردم و خداحافظی با خانواده.
روز ۵ شنه ۱۹ مهر ماه سال ۶۳ بود که به انرژی اهواز رسیدیم. مدتی در آنجا ماندیم و دوره های آموزش مختلف را گذراندیم ، حدود ۷ روزی در پایگاه انرژی اتمی بودیم که بعداز آموزش و رزم شبانه، دوم آبانماه ۶۳ بود که اعلام کردند: آماده شوید برای رفتن به عملیات جدید.
ما وسایلمان را آماده کردیم و فردا قرار است حرکت کنیم و انرژی اتمی را به مقصد منطقه عملیات ترک کنیم.
کد مطلب: 205546
 


 
 
دولت ایثارگران
 

*حجت الاسلام و المسلمین شهیدی، نماینده ولی فقیه،...

 
 
 
 
فراخوان جشنواره «سرچشمه سرخ» منتشر شد