پرتال اطلاع رسانی بنیاد شهید و امور ایثارگران 20 شهريور 1398 ساعت 14:11 http://isaar.ir/doc/news/fa/305937/ -------------------------------------------------- عنوان : علاقه‌ «متوسلیان» به ولی فقیه شبیه مالک اشتر بود -------------------------------------------------- یک رزمنده دفاع مقدس گفت: حاج احمد متوسلیان هر زمان عصبانی می‌شد یا حرفی می‌زد که رضای خدا در آن نبود به گوشه‌ای می‌رفت و خود را شماتت می‌کرد و این کار گا‌هی تا چندین ساعت و چند روز طول می‌کشید. متن : به گزارش ایثار تهران به نقل ازدفاع پرس، سید علی اصغر موسوی از رزمندگان پیشکسوت دوران دفاع مقدس است که در مقاطع مختلف به مجاهدت در برابر دشمنان اسلام و کشور پرداخته است. وی پس از پیروزی انقلاب اسلامی به سفارش روحانی مسجد محله به عضویت کمیته انقلاب اسلامی درآمد و از اولین نیرو هایی بود که وارد سپاه پاسداران شد. او که از آغازین روز های تشکیل سپاه با این نهاد انقلابی همکاری داشت، پس از شکل گیری غائله ضد انقلاب در کردستان برای مبارزه با گروهک های دموکرات و کوموله همراه با تیپ ۲۷ محمد رسول الله (ص) در کنار فرماندهان به نام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به منطقه کردستان رفت و تا آغاز جنگ تحمیلی در این منطقه ماند. موسوی با وجود اینکه بار ها در طول جنگ مجروح شد، اما تا آخرین عملیات های دفاع مقدس یعنی عملیات مرصاد صحنه نبرد با دشمنان را خالی نکرد. او هم اکنون راوی روز های دفاع و جهاد در مناطق عملیاتی راهیان نور است. این رزمنده دوران دفاع مقدس در گفت وگو با خبرنگار حماسه و جهاددفاع پرسبه بیان خاطراتی از حاج احمد متوسلیان فرمانده لشکر 27 محمد رسول الله پرداخته است و به ویژگی های این فرمانده اشاره کرده که در ادامه می خوانید. یکی از خصوصیات اخلاقی حاج احمد متوسلیان این بود که هر موقع شرایطی برای او پیش می آمد که عصبانی می شد یا حرفی می زد که رضای خدا در آن نبود، به گوشه ای از اطاق می رفت و خود را شماتت می کرد و این کار گا هی تا چندین ساعت و چند روز طول می کشید. شماتت به سبک حاج احمد من حتی تا 24 ساعت هم شاهد چنین رفتاری حاج احمد بودم، او هر زمانی در حال خودسازی بود. روزی از موضوعی بسیار عصبانی بود، وارد اطاق شد با هیچ کس صحبت نکرد، رفت در گوشه ای از اطاق پتو را بر سر کشید و با خود زیر لب صحبت می کرد. اذان مغرب از جا برخاست، رفت وضو گرفت، همانجا کنار اطاق نماز اقامه کرد و مجددا پتو را بر سر کشید، شام هم نخورد تا صبح، نزدیک اذان صبح از جا برخاست نماز خواند و پتو را برسر کشید. با کسی هم حتی حرفی نزد. یکی از بچه ها گفت: برادر احمد صبحانه بیاورم؟! گفت: نمی خورم شما بخورید. معلوم بود دارد نفس خود را شماتت می کند، اذان ظهر هم به همین منوال تکرار شد تا شب نماز مغرب و عشا را اقامه کرد، یک تکه نان برداشت، رفت گوشه اطاق پتو را برسر کشید در حال خوردن نان زیر لب با خود غرغر کرد، معلوم بود آن تکیه نان را با اکراه می خورد. نیمه های شب پتو را کنار زد برخاست رفت تجدید وضو کرد و به عبادت مشغول شد. اذان صبح را که گفتند صدای حاج احمد به گوش رسید که می گفت: بچه ها بلند شوید اذان را گفتند، وقت نماز است. بعد از نماز گفت: صبحانه را بیاورید. معلوم بود حاج احمد توانسته برخود غالب شود و از خود حساب بکشد و نفس سرکش را مهار کند. برادر احمد مثل برادر بزرگتر حواسش به همه بچه ها بود. بعضی ها جدیت و صلابت او را عصبانیت و خشونت تعبیر می کردند ولی حاج احمد بی منطق نبود، انسانی متفکر، تودار، منطقی و بسیار مهربان بود که به جای حرف صرف، عمل می کرد. حاج احمد در نقش یک ماتریالیسم او مطلقا اهل ریا و تزویر نبود، یک رنگی خاصی داشت و قاطع و جدی بود. برای درست انجام دادن کار اهمیت خاصی قائل بود. چرا می گویم منطقی بود چون بعضی از شب ها در اطاق که با بچه ها جمع می شد بحثی را شروع می کرد، مثلا خود در نقش یک ماتریالیسم بی خدا، خدا را نفی می کرد. همه چیز را ربط به طبیعت می داد و به بقیه می گفت: حالا شما دفاع کنید یا مرا از اشتباهم آگاه کنید. هر کسی چیزی می گفت. او جواب می داد. رضا دستواره به تندی بحث می کرد و صدای خود را بالا می برد. می گفت: آهسته تر. باید با منطق و استدلال مرا آگاه کنی نه با زور و قیل و قال. در نهایت خودش شروع می کرد با منطق و استدلال خدا را اثبات می کرد، می گفت: باید تفکر کنید و منطقی باشید. بسیار انسان خوش فکری بود. یک روز همه نیروهای رسمی و بسیجی در محوطه جمع شده بودند، یکی از نیروها حرفی زد و حاج احمد بلافاصله گفت: من خدمتگزار شما هستم، من برادر کوچک شما هستم اگر بپذیرید من دست تک تک شما را می بوسم. از هرکس تکلیفش را می پذیرند/ مالک اشتر خمینی او بسیار افتاده و خاصع ادامه داد: من اگر از شما می خواهم کاری را انجام دهید نه به عنوان فرمانده بلکه تقاضا دارم حرف مرا به عنوان یک برادر کوچک بشنوید و اجرا کنید که در روز قیامت در پیشگاه خداوند همه ما رو سفید باشیم. هر کسی را بهر کاری ساخته اند. از بخت بد من این مسوولیت را به من دادند. من به تکلیف خود عمل می کنم شما هم به تکلیف خود عمل می کنید. در آنجا نمی گویند فرمانده چه کسی بود، چه کسی بسیجی، هر کسی درست تکلیفش را انجام داده باشد می پذیرند، در غیر این صورت حسابش با کرام الکاتبین است. او بسیار انسان تکلیف مدار و ولایت محوری بود، به امام خمینی (ره) عشق می ورزید و همیشه سخنرانی های امام را گوش می داد. نسخه برمی داشت، گوش به فرمان ولایت بود. بسیار اهل مطالعه بود. هر وقت فرصت پیدا می کرد کتابی در دست می گرفت و مطالعه می کرد و بعضا مطلبی را روی کاغذ می نوشت. هر چه از حاج احمد بگوییم کم گفته ایم، در یک کلام مالک اشتر خمینی بود. هرکس شخصت و خصوصیت مالک را مطالعه کند و حاج احمد را بشناسد لب به اعتراف می گشاید که حاج احمد به مالک بسیار نزدیک بود. چه بگویم زبانم از بیان قاصر است او فرماندهی شجاع، مدیر و مدبر بود. گفته شد حاج احمد انسانی بسیار باهوش و متفکر و تودار بود که در عملیات فتح دزلی پیروز شده بود. حاج احمد را باید در آنجا شناخت. دزلی در منطقه ای کوهستانی قرار دارد، برای ورود به دزلی باید از تنگه ای به نام دزلی عبور کرد که در گذشته هر نیروی نظامی پا در آنجا گذاشته بود، نابود شده بود و کافی است چند نفر تیرانداز کاردان در میان دیوار سنگی بلند آن تنگه کمین کنند. آن دیوارها بسیار بلند، صخره ای و صعب العبور هستند. هر لشکری بخواهد عبور کند محکوم به شکست است و اگر ما هم برای تصرف دزلی از آنجا وارد عمل می شدیم، سرنوشتی بجز شکست نداشتیم. حاج احمد تدبیری اندیشیده بود. هوشمندانه، کاری کرد کارستان، او تمام مسیرهای منتهی به دزلی را به همراه عثمان فرشته رفته و شناسایی کرده بود. در اواخر آذرماه همه نیروها را در کنار رادیو و تلویزیون به خط کرد. همه به هم می گفتند: چه خبر است، می خواهیم به راهپیمایی شبانه برویم؟! کسی و بعضا بسیاری از اطرافیان نمی دانستند موضوع از چه قرار است. از این کارها زیاد انجام می داد تا نیرو همیشه آماده باشد. نیرو از مقابل رادیو و تلویزیون حرکت کرد. به طرف جنوب غربی دریاچه و در کوهستان به مسیر خود ادامه داد. حاج احمد پیشاپیش ستون، شخصا ستون را هدایت کرد تا در نقطه ای ستون متوقف شد. حاج احمد اطرافیان خود را جمع کرد و تازه آنجا بچه ها فهمیدند هدف از این ستون کشی تصرف دزلی است. انتهای پیام/