پرتال اطلاع رسانی بنیاد شهید و امور ایثارگران 12 اسفند 1397 ساعت 12:14 http://isaar.ir/doc/news/fa/281008/ -------------------------------------------------- یادداشت، عنوان : 35 سال فراق= یک عمر! -------------------------------------------------- به یاد شهیدان، حمید و علی محمدرضایی متن : ایثار واحد قزوین، حسن شکیب زاده خیلی راحت می گوییم، 35 سال، یعنی یک عمر! آن هم عمر من و تویی که بدون دغدغه های صبوری و فراق و در روزمره گی های رایج، می گذرانیم و می گذریم. غافل از برخی آدم های دوروبرمان که اگر صبوری و ایثارشان نبود، هر روز که نه، هر دقیقه و ثانیه های عمرمان، 35 سال می گذشت! این پدر و مادر صبور، فقط یکی از هزاران ماندگان دفاع قهرمانانه ی این ملت اند که سال گذشته در انتظار فرزند مفقودالاثرشان بودند که طی 31 سال هیچ خبری از او برایشان نیاورده بودند. روزهایی که هنوز هم باور داشتند شاید روزی بیاید و صدای زنگ خانه را به صدا درآورد. خانه که چه بگویم؟ مگر می شود که دو فرزند رشیدت برای به نمایش گذاشتن استقامت و پایداری ملتی به مبارزه با دشمنان سرزمین و دین شان بروند و سال ها نیایند و نباشند. و آن خانه، خانه باشد؟ و اما بالاخره و پس از 31 سال، زنگ همین خانه به صدا درآمد و گم شده شان، "علی"، نه با پای خود که مشتی از استخوان های بجامانده از کین دشمنش را به خانه آورد تا مرهمی بر زخم فراق شان باشد. و هنوز استخوان هایش به خاک سپرده نشده بود که بایستی سوت و کورتر بودن خانه را در فراق "حمید" که رفت تا ادامه دهنده ی خون برادران شهیدش باشد، تحمل کنند. برادران شهیدی که در وصیت نامه هایشان تاکید کرده بودند که "نگذارید اسلحه هایمان به زمین بماند" و چقدر ما به -حتی خواندن- این وصیت نامه ها عمل کرده و می کنیم؟ اما "حمید" که می دانست، ناموس، وطن، اسلام، وصیت، شهید و برادر، یعنی چه؟ رفت. اگر چه در طول 8 سال دفاع مقدس هم، همانند برادر جانبازش، به دفعات رفته و ایستادگی اش را به رخ متجاوزان کشیده بود، اما مگر می توانست ساکت باشد و ناظر تعدی دوباره که نه، چند باره ی قاتلان حسین(ع) و دربندکشان زینب(س)؟ آن هم به حریمی که حریم عاشقان و دلشدگان زینب(س) است؟ و او که این درد جانکاه، روح و روانش را می آزرد، رفت. رفت تا همانند برادرش، ادامه دهنده ی سال های فراق پدر باشد و مادر. و اینگونه شد که مادر و پدری تا امروزها که بار دیگر مشتی از استخوان های حمید را آورده اند، 35 سال در فراق فرزندان شان صبوری کردند. فراقی که برای ما 35 سال، ولیکن برای آنان که با تماشای هرآنچه که از آنان به یادگار مانده است، هر لحظه اش، 35 سال گذشت و زین پس نیز! و امروز این ما هستیم که بایستی فراق را با همه ی تلخ و شیرین هایش باور داشته و مرور کنیم روزهایی از این دست را، که طی چهار دهه ی گذشته پشت سر گذاشته ایم و ببینیم که کجای کاریم و کجای کار باید می بودیم که نبودیم و نیستیم!