پرتال اطلاع رسانی بنیاد شهید و امور ایثارگران - آخرين عناوين تهران :: نسخه کامل http://isaar.ir/states/tehran Mon, 19 Aug 2019 22:46:44 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 http://isaar.ir/skins/default/fa/{CURRENT_THEME}/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری ایثار http://isaar.ir/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری ایثار آزاد است. Mon, 19 Aug 2019 22:46:44 GMT تهران 60 پیام نادر نصیری به مناسبت عید غدیر خم http://isaar.ir/doc/news/fa/302575/ متن پیام نادر نصیری به این شرح است:     «مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ، فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ» غدیر، تجلی خواست خالق، روح آفرینش، برانگیزاننده ستایش و دست های بلندی است که انسان خاکی را به افلاک می‏ کشاند. واقعه غدیر عظمت اسلام را معنا داد و با تفکر عمیق عدالت خواهی، سعادت بشری را به عینیت رساند و امید به هدایت الهی را تجسم بخشید. بی‌تردید واقعه غدیرخم، آغازی دیگر برای نوشیدن از چشمه زلال راستی، پاکدستی و انسانیت است که درست پس از مناسک حج، عیار تهذیب نفس سنجیده شد. امید دارم همگان با درک صحیح از این واقعه عظیم، علی‌وار فکر و عمل کنند، چرا که هیچ سرمایه‌ای بالاتر از زندگی در مکتب امیرمومنان (ع) وجود ندارد. اینجانب ضمن گرامیداشت هفته ولایت و تبریک عید سعید غدیر خم و سالروز امامت سرچشمه علم و حکمت، از خداوند متعال مسئلت دارم ما را از متمسکین راستین به ولایت مولی ‌الموحدین حضرت امیرالمومنین(ع) محسوب فرماید. انتهای پیام/ ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 17:03:22 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302575/ «روایت‌گری» از روزهای اسارت باری بر شانه‌های آزادگان http://isaar.ir/doc/news/fa/302547/ به گزارش «ایثار تهران» به نقل از فارس، از چند روز بعد از 26 مرداد سال 69 بخش دیگری از تاریخ دفاع مقدس توسط راویانی که سالها دور از وطن در محبس‌گاه‌های رژیم بعثی زیسته بودند آغاز شد. اسرای جنگ تحمیلی در این روز آزاد شدند و حالا باید لحظه های سختی دوری و شکنجه و غربت را روایت می‌کردند. ایامی که شنیدن بخشی از آن حتی فراتر از درک مادی یک انسانی است که به دور از آن فضا زندگی کرده است. سختی هایی که آنها متحمل شدند گاه حتی شنیدنش هم دردناک است هر چند لحظه های خاطره انگیزی نیز برایشان کنار هم رقم خورده. آنچه در ادامه مطلب خواهید خواند چند خاطره از آزادگان سرافراز کشورمان بعد از آزادی است.     به روایت آزاده عبدالله تاج‌فر: یازده صبح بود.گوینده، نامه صدام‌حسین به آقای هاشمی رفسنجانی را می‌خواند. با ترجمه قسمت تبادل اسراء، همه خوشحال شدند. از طبقه دوم که نگاه می‌کردم اردوگاه کاملاً بهم ریخته بود. بچه‌ها شادی‌کنان به طرف آسایشگاه‌ها می‌دویدند و همدیگر را در آغوش می‌گرفتند. بعد از ظهر آن روز اسرا گروه‌گروه شدند. روز 26 شهریور سال 1369 گروه اول آزاد شدند. اردوگاه ما گروه سوم بود. روز 27 شهریور آماده حرکت به ایران شدیم. صبح همان‌ روز نمایندگان صلیب‌سرخ وارد اردوگاه شدند. این نمایندگان برای ثبت‌نام نهایی و احیاناً پذیرش پناهندگان در محل مورد نظر خود مستقر شدند. صلیب‌‌سرخ تمامی اسرا را ثبت‌نام کرد. برای لحظه خروج از اردوگاه لحظه‌شماری می‌کردیم. زمان به کندی می‌گذشت. عراقی‌ها اعلام کردند تا ریش‌ها را نتراشید اجازه خروج نمی‌دهیم. این آخرین تنبیه عراقی‌ها بود. برخی ریش‌ها را تراشیدند و عده‌ای هم نتراشیدند. عصر فرا رسید. اتوبوس‌ها آمدند و اجازه خروج داده شد. بعد از شش سال دیوارهای اردوگاه موصل را یک بار دیگر ورانداز کردم؛ دیوارهایی که بعدها هر وقت حاج صارم می‌خواست قسمی یاد کند می‌گفت: «قسم به دیوارهای موصل». سوار اتوبوس شدیم. نسیم خوش‌آزادی روح و روان ما را نوازش می‌داد. به راه‌آهن رسیدیم. قطار آزادی منتظرمان بود تا ما را به بغداد ببرد. طلوع آفتاب تازه سرزده بود که رسیدیم به بغداد. سوار بر اتوبوس به سوی مرز حرکت کردیم. از بعقوبه که رد شدیم رانندة عراقی رادیو عراق را روشن کرد. از او اجازه خواستم تا موج رادیو را عوض کنم. اجازه داد. موج رادیو را پیچاندم؛ درست رفت روی برنامه شهرمان ایلام.. گوینده با شور و شوق خاصی برنامه ورود اسرا را به ایلام بیان می‌کرد. اشک شوق بر چشمانم جاری شد.   به روایت آزاده قادر آشنا: مرداد ماه 1369 بود که خبر دادند گوش به زنگ صدای بلندگوهایی باشیم. گفتند: صدام بیانیه مهمی را درباره جنگ و قطعنامه مبادله اسرا صادر کرده است. شوری وصف‌ناشدنی در اردوگاه پیچید. آسمان یک‌باره آبی‌ شد. انگار همه منتظر آن خبر بودند. هنوز تا زنگ اخبار فاصله دردناکی باقی بود. سکوت تمام فضا را فرا گرفته بود. بی‌آنکه بخواهیم چشم‌ها به دیوارها و گوش‌ها به آوای بلندگوها سپرده شده بود. حمل بار این اضطراب از ظرف روحم فراتر رفته بود. گفتم دست به کار شوم. رفقا را از جا کندم. ـ پاشید بریم والیبال! ـ الان؟ ـ ها، همین الان. با تردید نگاهی به هم انداختند، اما به پا شدند. رفتیم به حیاط اردوگاه. زمینی که همیشه برای بازی‌کردن در آن ساعت‌ها باید به انتظار می‌نشستیم، حالا خالی از هر رفت و آمدی، منتظر ما بود. گرم بازی شدیم و با همه زخمی که از انتظار می‌کشیدیم، طعم بازی را زیر لب مزمزه کردیم. ساعت سمت 10 صبح بود. ناگهان یکی از بچه‌ها را دیدیم که سراسیمه از آسایشگاه 13 زد بیرون. نگاهش کردیم. لب‌هایش باز شد: ـ صدام بیانیه داده که قطعنامه 4175 الجزایر را قبول کرده! گفته مبادله اسرا از بیست‌وپنجم شروع می‌شه! دیوانه‌وار دویدیم سمت آسایشگاه‌ها. باورکردنی نبود. هر کس شادی‌اش را به شکلی نشان می‌داد. روبوسی‌های دوستانه و لحظه‌های خلوت با پروردگار یک‌بار دیگر قوت گرفت. بچه‌ها یا در حال گرفتن نشانی از هم بودند یا گرفتن حلالیت از هم... غروب نشده بود که عراقی‌ها به صفمان کردند برای آمارگیری. از اردوگاه ما گروه نخست را جدا کردند و فرستادند. دل‌کندن از رفقا سخت بود. با همه اشتیاقی که همه به رفتن داشتیم، باز هم می‌ترسیدیم. اگرچه کسی به زبان نمی‌آورد اما در دل از خودمان می‌پرسیدیم آیا به راستی وعده مبادله اسرا تا زمان آزادی ما هم دوام می‌آورد یا نه؟ نکند به ما که برسد آسمان بتپد؟ آن شب سخت‌ترین شب عمرم بود، سخت‌تر از دورانی که تحمل کرده بودیم. ما گروه دومی بودیم که آزاد می‌شدیم. گفته بودند آماده شوید برای رفتن، اما دلمان مگر می‌شد قرص باشد به این وعده‌ها؟! مگر کم ما را بازی داده و اسیر تفریحات‌شان کرده بودند؟ صبح با همه دوری‌اش رسید ...  کوله‌پشتی‌ام را وسیله حمل پیراهن ورزشی‌ای کرده بودم که با همه امکانات موجود و محدودیت‌های بسیار روزهای اسارت دوخته بودم. چه می‌دانستم مأمور تفتیش یک سیلی محکم، برای یادگاری از آخرین روز اسارت حواله صورتم می‌کند؟ این سیلی اما چنان خوش‌درد بود که خاطره‌اش شد بهترین سیلی عمر! وقتی پا به رکاب اتوبوس گذاشتیم دلمان دست خودمان نبود. مقصد بغداد بود. وای، بغداد و چه خاطراتی که از این شهر بر دوش داشتیم این‌بار اما شور بازگشت بود نه هول ماندن و همیشه ماندن ... دیدن آدم‌ها و تردد ماشین‌ها واقعیت پیدا کرده بود. ما هم شده بودیم مثل دیگر انسان‌ها. با این‌همه توی اتوبوس‌ها که نشستیم، تا آن دم که گنبد حرم اباعبدالله‌الحسین7 مثل یک خورشید پر نور توی مردمک‌هایمان ننشست، تا لحظه‌ای که اشک بی‌اختیار از گونه‌های آفتاب‌سوخته و تکیده‌مان فرو نریخت، رهاییمان را باور نکردیم؛ که دیدار حسین7 دریایی از آرامش بود بر ناآرامی و دلواپسی‌هایمان. گویی باری را به مقصد رسانده و رضایت ارباب را به همراه آورده بودیم؛ با او به زبان نه، با چشم راز و نیاز گفتیم: آقا، آمده‌ایم که راه گم کنیم از دیار این دنیا و به جاده وصل تو برسیم، که تویی، بهانه دل‌گشتگی‌های‌مان...» می نالیدیم و ذکر درد تمامی نداشت. حوالی مرز خسروی که رسیدیم شب شده بود. صبح هوای ایران از ریه‌هایمان گذشت؛ انگار همین حالا طعم آزادی را مزمزه می‌کردیم. ـ به راننده بگو موج ایرانو بگیره! گوینده رادیو با غرور و بهجتی خوشایند خبر از ورود دومین گروه از اسرای ایرانی به میهن اسلامی داد.   به روایت  آزاده  علیرضا داوری: بالاخره 26 مرداد اولین کاروان آزادگان از موصل 1 یعنی موصل قدیمی ‌به سوی ایران رفت. من 29 مرداد در گروه پنجم بودم که به سمت وطن حرکت کردم. بچه‌ها آسایشگاه به آسایشگاه می‌رفتند شب قبل از حرکت تازه فهمیدم یکی از جاهایی که بچه‌ها رادیو مخفی می‌کردند، پشت بلوک نصفه دیوار کوتاه دستشویی است، نصف بقیه دستشویی با گونی استتار بود. بلوک نصفه، حالت کشویی داشت و راحت رادیو را بر می‌داشتند. نصف آسایشگاه رفته بودند. هنوز به هم می‌گفتیم خدا کند دوباره جنگ نشود و ما اینجا نمانیم. قبل از رفتن اولین گروه و بعدش حتی تا 29 مرداد تنم که می‌لرزید هیچ، اصلاً فکرم کار نمی‌کرد. نمی‌توانستم بخوابم. سه، چهار شبانه‌ روز بیدار بودیم و باهم صحبت می‌کردیم. بچه‌ها برای روحیه‌دادن به هم و برای آمادگی بیشتر یک تئاتر اجرا کردند. یک نفر خبرنگار شد و با میکروفن و دوربین، تشکیلات الکی درست کردیم. طرز برخورد خبرنگارها و حرف‌هایی که باید می‌زدیم را تمرین می‌کردیم. صبح 29 مرداد 1369آخرین نماز صبح را در اردوگاه عراق خواندم؛ صبحی که قرار بود پایان روزش در ایران باشم. چیزی از صبح نگذشته بود که نماینده‌های صلیب آمدند، یک خانم همراه یک مترجم یکی‌یکی ما را صدا می‌زدند و می‌پرسیدند: «می‌خوای عراق بمونی یا برگردی ایران؟ اگه بری ایران این برگه رو امضا کن و اگر عراق می‌مونی برو اون طرف وایسا!» وقتی ورقه‌ی برگشت به ایران را امضا ‌‌کردیم، سوار اتوبوسی ‌شدیم که به سمت ایران می‌رفت. لحظه برگشت به وطن و آغوش خانواده رسید. قبل از اینکه آزاد شویم از طرف صدام یک جلد قرآن و یک دست لباس به ما هدیه دادند. هنوز باورم نمی‌شد! فکر می‌کردم باز هم از آن خواب‌هایی است که در اردوگاه می‌دیدم. همیشه دوران کودکی و نوجوانی‌ام در آبادان، پیش چشمانم بود، دلم برای کشورم و زادگاهم آبادان می‌تپید. تصمیم گرفته بودم به محض اینکه به ایران برسم به آبادان برگردم! ذهنم پر از خاطرات آبادان بود. بچه‌ها، مسجد، کوچه‌ها، مدرسه و... ذوق می‌کردم. از اردوگاه تا مرز خسروی فقط به بیرون نگاه می‌کردم. مثل یک رویا بود، رویایی که در بیداری اتفاق می‌افتاد. به مرز خسروی که رسیدیم با استقبال مردم روبه‌رو شدیم. حدود یک کیلومتر شاید بیشتر سفره‌ای از همه نوع غذا و شیرینی و میوه چیده بودند. هر نوع غذایی که فکرش را هم نمی‌کردیم! قبلاً برنامه‌ریزی شده بود، سؤال کرده بودند که غذای مخصوص هر شهر چیست؟ ولی افسوس که نمی‌توانستیم از آن غذاهای وسوسه‌انگیز بخوریم. معده ما عادت به آن غذاها نداشت، ما شبانه‌روز فقط پنج تا هشت قاشق غذا می‌خوردیم. وقتی پایمان به خاک مقدس وطن رسید همه روی خاک کشورمان زانو زدیم و سجده کردیم و زمین را بوسیدیم.   به روایت آزاده ابراهیم اعتصام: ساعت حدود 10 صبح روز 24 مرداد 1369 از آسایشگاهی که نوبت تلویزیون داشت، خبر می‌آمد که مجری برنامه عادی را قطع می‌کند و پیام می‌دهد: «ای مردم توجه کنید! ساعت 11 امروز صدام ‌حسین پیام مهمی برای شما دارد» و این اطلاعیه را چند بار تکرار کرده است. از این پیام‌ها زیاد شنیده بودیم. خیلی عادی و ساده از کنار این خبر گذشتیم. هر کس کار روزانه خود را دنبال می‌کرد تا اینکه ساعت 11 و 2 الی 3 دقیقه صدای صلوات دسته‌جمعی در فضای اردوگاه پیچید. با تصور اینکه تنبیه عمومی داریم، منتظر ورود نگهبانان بودیم؛ ناگهان با چهره خندان و غیر قابل‌وصف بچه‌ها روبه‌رو شدیم. عراقی‌ها به رسم پیروزی، تیراندازی هوایی کردند. روز بیست‌وششم مردادماه 1369 فرا رسید و همه پیگیر بودند تا مشخص شود آیا صدام تبادل اسرا را طبق وعده داده شده آغاز می‌کند یا خیر؟ از طریق دوستانی که نوبت تلویزیون داشتند خبر خوش و باورنکردنی تبادل اسرا اطلاع‌رسانی شد. تلویزیون عراق صحنه‌ای از خروج اسیران ایرانیِ یکی از اردوگاه‌های موصل را در حال سوار شدن قطار؛ ورود به مرز و ایران، نمایش داده بود. شادی وصف‌ناپذیری بر اردوگاه حاکم شد، خبرها حکایت از تبادل روزانه هزار نفر داشت. سرانجام صبح روز دوم شهریورماه 1369 نگهبانان سوت آمار دسته‌جمعی اردوگاه را به صدا درآوردند. صف آمار جمعی دوباره بسته شد. پانصد اسم خوانده شد و من نفر 221 بودم. تا عصر خبری نشد و دوباره درِ زندان «ملحق» باز شد، به فرمان فرمانده، تحت‌الحفظ به قسمت اصلی خود برگشتیم. ساعت حدود ده شب بود. صدای عراقی‌ها در محوطه جلوی بندهای 7 و 8 و 9 به گوش می‌رسید، تعدادشان زیاد بود و طبق معمول کابل به دست ایستاده بودند و هنوز در باز نشده فریاد می‌زدند بالسرعه بالسرعه (تند ـ تند). اعلام شد کسانی که امروز اسمشان خوانده شده، بیرون بیایند. با بچه‌ها، با در و دیوار، زمین خاکی هواخوری، سقف بتنی، زمینی که شب بر آن خوابیده بودیم، حتی با سیم‌های خاردار، لاشه کابل‌ها، باتوم‌ها و چوب‌های شکسته‌، که بعد از تنبیه توسط عراقی‌ها به درون سیم خاردار پرت کرده بودند، خداحافظی کردیم. 500 نفر را در فضای مشترک بندهای 1 تا 6 به ستون 5 نشاندند عدنان، افسر عراقی که مدت‌ها به‌عنوان معاون فرماندهی اردوگاه بود، سخنرانی کرد و گفت: تعدادی از شما امشب برای آزادی آماده باشید. دوباره اسم‌ها را خواند و 230 نفر را سوار بر اتوبوس کردند و بقیه‌ی 500 نفر را دوباره به بندها برگرداندند. هر اتوبوس چهار نگهبان مسلح داشت، پرده‌ها کاملا کشیده شده، نگاه کردن به بیرون، صحبت کردن با همدیگر، صلوات فرستادن و هر حرکت دسته‌جمعی، ممنوع اعلام شد. فضای جدیدِ همراه با دلهره، نشان از گرفتاری جدیدی داشت، اتوبوس‌ها در یک جاده فرعی و بیابانی به دور از اتوبان بغداد موصل حرکت می‌کردند، مشخص بود منطقه نظامی است؛ از روشنایی چراغ اتوبوس‌ها به نظر می‌رسید که مقصد، مخفی‌گاه دیگری است! تا اینکه پس از یک ساعت که در راه بودیم، به محوطه‌ای رسیدیم؛ تابلویی به نام «المعسکرالاسراء رقم 11» اردوگاه اسرای شماره 11 خودنمایی می‌کرد. دژی بود قوی با نورافکن‌های زیاد و برج‌های نگهبانی متعدد. در آنجا حضور نگهبانانی که با دیدن اتوبوس‌ها سرک می‌کشیدند، توجه ما را به‌خود جلب کرد. نفربرهای زرهی جلوی در ورودی مستقر بودند؛ علامت صلیب‌سرخ جهانی که بر در ورودی زندان خودنمایی می‌کرد، تنها علامت متفاوت با اردوگاه قبلی بود. با ورود اتوبوس‌ها هنوز کاملاً پیاده نشده بودیم که نگهبانان زیادی در اطراف اتوبوس‌ها حاضر شدند. تصور ما این بود که دوباره تونل مرگ شکل می‌گیرد. خود را برای هجوم کابل‌ و چوب و چماق بین دو ستون عراقی‌ها آماده کرده بودیم! لطف خدا یار شد و بچه‌ها به ستون یک، با آرامش به یک سوله بتنی تمیز، که زندان اسرای قبل از ما بود، حرکت داده شدند. بعد از ورود به زندان؛ عراقی‌ها دستور نظامی «از جلو نظام خبردار، بشین» دادند آمار گرفتند و دوباره تنبیه بشین و برپا شروع شد؛ اگر کسی همراهی نمی‌‌کرد کابل می‌زدند، دلهره‌مان بیشتر شد؛ این حرکات با خبر آزادی همخوانی نداشت و این انتقال، نشانی از آغاز دیگری در اسارت می‌داد! سرانجام، قبل از اذان صبح، در ورودی اردوگاه باز شد و دو دستگاه ماشین غیر نظامی با پلاک مخصوص وارد شدند، سرنشینان کت و شلوار به تن داشتند و به نظر می‌رسید غیر نظامی‌اند! دو خانم و سه آقای اروپایی و دو نفر عراقی عالی‌رتبه، نیز با فرم نظامی در ماشین نشسته بودند. نگهبانان شتاب‌زده در زندان را باز کرده و دستور برپا، خبردار و نشستن دادند. دو میز کوچک، با دو صندلی آماده کردند و ثبت نام توسط صلیب‌سرخ شروع شد. آخر ما جزء آزادگان مفقودالاثر بودیم. کارت‌زرد رنگی را که مشخصاتی از اسیر در آن ثبت می‌شد، به ما دادند. مشخصات شامل: نام، نام‌خانوادگی، وضعیت تأهل یا تجرد، تاریخ تولد، درجه و رتبه نظامی بود؛ هم‌چنین یک سؤال مشترک از همه: آیا تمایل دارید به ایران برگردید؟ در آن قرار داشت. ثبت نام تمام شد و هر اسیر برای اولین بار یک شماره صلیب‌سرخ به صورت رسمی از ساعت 5 صبح، هفتم شهریور 1369 دریافت کرد. از اینجا صاحب نام و نشان در یک نهاد بین‌المللی شدیم. از صلیبی‌ها سؤال ‌کردیم: «تاریخ تبادل چه زمانی است؟ جواب می‌دادند اگر مشکلی پیش نیاید امروز وارد ایران می‌شوید.» اذان صبح گفته شد. در محوطه‌ی باز، نماز را به جماعت اقامه کردیم. پس از ساعتی صبحانه آوردند، چه صبحانه‌ای، انگور دانه درشت؛ صمون (نان) برشته، چای شیرین بدون سهمیه! در حال قدم زدن بودیم که اعلام کردند، بر اساس شماره‌ی کارت صف ببندیم. اتوبوس‌های پشتیبانی ارتش عراق، با صف طولانی جلوی درِ اردوگاه مستقر شده بودند. با خوانده شدن اسم هر فرد و تطبیق کارت، وارد اتوبوس ‌شدیم.جای من در ردیف دوم، صندلی، سمت شاگرد بود، راننده نظامی بود و هر اتوبوس دو نگهبان مسلح داشت، پرده‌ها را کنار زدیم. دیدن حرکت ماشین‌های شخصی با خانواده، بچه‌های مدرسه‌ای، پدرانی که دست فرزندانشان را در دست داشتند و مادرانی که همراه فرزندان در حال گذر از خیابان بودند، دیدن اجتماع و جریان حیات، ما را به زندگی جدیدی وارد می‌کرد. ساعت چهار عصر روز هفتم شهریور ماه 1369 کاروان به جایی به اسم خانقین رسید که هم مرز با ایران بود. ما با کمی حرکت در امتداد مرز خسروی قرار گرفتیم. راننده عراقی پرچم ایران را نشان داد و گفت: «عَلَم ایران» پرچم ایران بر بالای یک پاترول فرماندهی سپاه، مزیّن به عکس امام; و مقام معظم رهبری از ارتفاع به سمت عراق و خط مرز در حرکت بود. ناخودآگاه با دیدن پرچم مقدس ایران و دو دستگاه ماشین ایرانی صدای صلوات از اتوبوس‌های حامل آزادگان به آسمان بلند شد. اتوبوس به کندی حرکت می‌کرد. مراسم تبادل کم‌کم به ما نزدیک می‌شد، خود را در آستانه‌ی تولدی دیگر می‌دیدیم.دود اسپند و کندر در سراسر مسیر فضا را عطرآگین کرده بود. با دیدن جمله‌ای که با خط زیبا از کلام امام بر دیوار پادگان الله‌اکبر اسلام‌آباد غرب نوشته شده بود جگرم سوخت: «اگر روزی اسرا برگشتند و من نبودم سلام مرا به آن‌ها برسانید و بگویید خمینی در فکرتان بود». شنبه ده شهریورماه 1369 بود. بلندگو صدا زد: « آزادگان استان‌های کرمان و سیستان و بلوچستان از خروجی شماره... به سمت پرواز، حرکت کنند.» دیگرخانواده‌ام تا به حال باخبر شده بودند که من زنده‌ام.   به روایت آزاده محمدحسین چینی‌پرداز:  مأموران صلیب وارد اردوگاه شدند. عصر همان روز با درخواست مأموران صلیب، همه ما را در محوطه‌ای که همیشه سرگرد مفید برای سخنرانی‌های پر از تهدید خود آنجا می‌ایستاد، جمع کردند. این بار حس و حال دیگری داشتیم. با آرامش و خونسردی به آنجا ‌رفتیم. آنها برای اینکه صدایشان به ما برسد به طبقه بالا رفتند و اعلام کردند یک نفر برای ترجمه بالا بیاید. با اعلام این درخواست به یکباره حدود بیست نفر بالا رفتند، نماینده صلیب متعجب شد. در بین خودشان یک نفر را انتخاب کردند و بقیه را به پایین فرستادند. مأمور صلیب، سخنش را با یک مقدمه کوتاه شروع کرد و برادر «دیلی» که از بهترین مترجم‌های اردوگاه بود، به خوبی ترجمه می‌کرد. بعد اعلام کرد، تعویض اسرا شروع شده و از فردا نوبت اردوگاه شماست، امشب لیست اسامی آماده می‌‌شود، هر کس دوست دارد که پناهنده شود خود را معرفی کند. وقتی به آسایشگاه برگشتیم حال عجیبی داشتیم. آن شب تا صبح هر کس به کاری مشغول بود. گروهی خیاطی می‌کردند و لباس‌های نو درست می‌کردند، بعضی از لباس‌های کهنه، کیسه می‌‌دوختند که تنها یادگاری‌های اسارت مانند نامه‌‌ها و مهر کربلا و برخی جزوات را در آن، جا بدهند. شب عجیبی بود از یک طرف شاد و از طرفی نگران که آیا واقعا آزاد می‌‌شویم؟ آیا خواب نمی‌بینیم؟ روز بعد همه قاطع ما را به قاطع سه بردند و در آسایشگاه آنها جای دادند. ما در کنار دوستان قاطع سه، با خوشحالی روز آخر اسارت را به سر می‌‌بردیم. آخرین کار‌ها و دید و بازدید را انجام دادیم. همه از یکدیگر حلالیت می‌‌طلبیدند و آدرس و شماره تلفن می‌‌گرفتند. تنها روزی از اسارت بود که در طی شبانه‌روز، در‌ها بسته نشد. شب برنامه دعای دسته‌جمعی و وداع مخصوصاً با دوستانی که در اسارت شهید شدند، برگزار کردیم. مأمور صلیب، لیست‌‌ها را برای امضا گرفتن از اسرا جلو خودشان قرار داده و یکی‌یکی صدا می‌‌زدند. اول از ما سؤال می‌کرد می‌‌خواهی به کشورت برگردی یا پناهنده شوی؟ و ما با افتخار نام کشور خود را می‌‌بردیم! من و تعدادی از دوستان، حاشیه‌‌های سبز پتو‌ها را در آوردیم و به شکل پیشانی‌بند تکه کردیم، سپس با خودکار روی آنها نام مبارک اهل بیت را نوشتیم، تا هنگام ورود به کشورمان مانند شب عملیات به پیشانی ببندیم. صبح یکم شهریور، مصادف با یکم ماه صفر دقیقاً بیست روز بعد از آخرین عاشورا اتوبوس‌ها وارد اردوگاه شدند، همه برای سوار شدن به صف شدیم. هر کس تنها یک کیسه با خود همراه داشت. در حینی که در صف برای سوار شدن حرکت می‌‌کردیم، نگاهی به اردوگاه انداختم و با خود گفتم، واقعاً می‌‌خواهیم اینجا را ترک کنیم و دیگر برنمی‌گردیم! اینجا همان جایی است که هر نقطه‌اش برایمان خاطر‌ه‌ای است. اگر این در و دیوار می‌‌توانستند حرف بزنند، چقدر حرف برای گفتن داشتند! اتوبوس‌ها در یک صف به صورت کاروانی حرکت کردند. من در آخر اتوبوس کنار یکی از سربازان عراقی، که برای اتوبوس برای حفاظت حضور داشت، نشستم. هر چقدر از اردوگاه دور و به مرز نزدیک می‌‌شدیم، شور و هیجان عجیبی به ما دست می‌‌داد. تنها چیزی که همراه داشتم، کیسه‌ای کوچک بود. کم‌کم با سرباز عراقی که جوان کم سن و سالی بود، هم‌کلام شدم، متوجه شدم که او شیعه است. او گفت: «اگر به مشهد رفتی به جای من به «امام رضا سلام برسان.» من هم به او گفتم: «اگر به کربلا و نجف رفتی، به جای من زیارت کن.» بعد آرام کیسه خود را باز کردم و یک عکس از ضریح «امام رضا» که از دوستان مشهدیم برایم به یادگاری مانده بود، به او دادم. سرباز عراقی با دیدن عکس ضریح مبارک امام رضا برق شوق در چشمانش جرقه زد. با خوشحالی عکس را از من گرفت و به سرعت آن را زیر لباسش پنهان کرد، تا مأمورین امنیتی عراقی متوجه نشوند. از ظهر گذشته بود که به مرز نزدیک شدیم. گاهی برخی از اتوبوس‌ها از ما سبقت می‌‌گرفتند و ما از پنجره برای دوستان دست تکان می‌‌دادیم. از دوستانی که سال‌ها قبل در کنار هم بودیم، یکی مرا صدا زد حس کردم او را نمی‌شناسم. بعد که بلند گفت: «من مهدی طحانیانم» متوجه شدم که چقدر بزرگ شده و چهره او تغییر کرده است!» تمامی اتوبوس‌ها در خط مرزی توقف کردند و ما منتظر بودیم که هر چه زودتر دستور دهند، پیاده شویم. حالا فاصله ما تا وطن فقط به اندازه یک خط مرزی بود، تا از آن بگذریم و برای همیشه از اسارت نجات پیدا کنیم. زمان به سختی می‌‌گذشت گرمای تابستان در ظهر و در بیابانی مرزی باعث شده بود که تشنگی به شدت به ما فشار بیاورد. ولی عراقی‌ها هیچ اهمیتی نمی‌دادند. حدود دو ساعت داخل اتوبوس‌ها نشسته بودیم و اجازه بیرون رفتن نداشتیم. تنها نگرانی ما این بود، نکند حالا که تا چند قدمی کشورمان هستیم، با یک تصمیم بیجا که همیشه از عراقی‌ها انتظار داشتیم، مبادله به هم بخورد و دوباره ما را به اردوگاه برگردانند! همه ساکت در اتوبوس‌ها نشسته بودیم. عراقی‌ها از اتوبوس‌ها پیاده شده بودند، تنها راننده اتوبوس سر جایش نشسته بود و با هیچ‌کس حرف نمی‌زد. در این حال بودیم که متوجه شدیم، فردی داخل اتوبوس شد و با راننده اتوبوس سلام و مصافحه کرد. بعد رو به ما کرد و به فارسی سلام داد و خوشامد گفت! با دیدن او جان تاز‌ه‌ای گرفتیم، او از نیرو‌های ایرانی بود و لباس نظامی سپاه به تن داشت.  انتهای پیام/ ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 10:27:00 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302547/ شهدا گنجینه‌های زلال معرفت هستند http://isaar.ir/doc/news/fa/302545/ به گزارش «ایثار تهران» به نقل از دفاع‌پرس، سردار سرتیپ دوم پاسدار «محمدرضا یزدی» فرمانده سپاه حضرت محمد رسول الله (ص) تهران بزرگ پیش از ظهر امروز در مراسم تجلیل از خادمین شهدا، با اشاره به اهمیت برگزاری مراسم تشییع پیکر شهدای گمنام اظهار داشت: دو سال است که مجموعه سپاه حضرت محمد رسول الله (ص) توفیق خدمت به شهدا را دارد که این برای ما جای بسی افتخار و مباهات است. وی با اشاره به حضور گسترده مردم در مراسم تشییع پیکر شهدای گمنام گفت: از آنجا که شهدا به منبع عظیم الهی متصل هستند، کار برای آن‌ها ماندگار و باقیات الصالحات محسوب می‌شود. سردار یزدی شهدا را گنجینه‌های زلال معرفت عنوان کرد و گفت: هر گاه در حوزه‌های اجتماعی، مدیریتی و حوزه‌های دیگر تحت فشار قرار می‌گیریم و دل‌های ما سخت می‌شود، شهدای عزیز می‌آیند و با حضورشان غبار از دل‌های ما می‌شویند و ما را متوجه آرمان‌های اساسی می‌کنند. وی تصریح کرد: امروز جوانان کشور ما با تأسی از شهدا به دنبال دستیابی به آرمان‌های رفیع انقلاب اسلامی هستند و در این مسیر هدفمند گام برمی‌دارند. امیدواریم ما نیز به برکت دعای شهدا با منبع عظیم و بزرگ شهادت پیوند بخوریم و با شهدا محشور شویم. انتهای پیام/ ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 10:22:31 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302545/ روایتی از آخرین لحظات اسارت و پذیرایی از آزادگان با غذا‌های محلی http://isaar.ir/doc/news/fa/302544/ به گزارش «ایثار تهران» به نقل از دفاع‌پرس، علیرضا داوری از رزمندگان دوران دفاع مقدس و از آزادگان سرافراز کشور است که ما‌ه‌ها در اسارت دشمن بعثی روزگار گذراند و سرانجام پس از تحمل سختی و رنج فراوان در ۲۹ مرداد سال ۶۹ به همراه دیگر اسرای ایرانی به کشور بازگشت. او درباره آخرین روز‌های اسارت و آزادی خود چنین گفته است: بالاخره ۲۶ مرداد اولین کاروان آزادگان از موصل ۱ یعنی موصل قدیمی به سوی ایران رفت. من ۲۹ مرداد در گروه پنجم به سمت وطن حرکت کردم. بچه‌ها به آسایشگاه می‌رفتند، شب قبل از حرکت تازه فهمیدم یکی از جا‌هایی که بچه‌ها رادیو مخفی می‌کردند، پشت بلوک نصفه دیوار کوتاه دستشویی است، نصف بقیه دستشویی با گونی استتار بود. بلوک نصفه، حالت کشویی داشت و راحت رادیو را بر می‌داشتند. نصف آسایشگاه رفته بودند. هنوز به هم می‌گفتیم خدا کند دوباره جنگ نشود و ما بمانیم. قبل از رفتن اولین گروه و بعدش حتی تا ۲۹ مرداد تنم که می‌لرزید هیچ، اصلاً فکرم کار نمی‌کرد. نمی‌توانستم بخوابم. سه، چهار شبانه‌روز بیدار بودیم و باهم صحبت می‌کردیم. بچه‌ها برای روحیه‌دادن به هم و برای آمادگی بیشتر یک تئاتر اجرا کردند. یک نفر خبرنگار شد و با میکروفون و دوربین، تشکیلات الکی درست کردیم. طرز برخورد خبرنگار‌ها و حرف‌هایی که باید می‌زدیم را تمرین می‌کردیم. صبح ۲۹ مرداد ۱۳۶۹ آخرین نماز صبح را در اردوگاه عراق خواندم؛ صبحی که قرار بود پایان روزش در ایران باشم. چیزی از صبح نگذشته بود که نماینده‌های صلیب آمدند، یک خانم همراه یک مترجم یکی‌یکی ما را صدا می‌زدند و می‌پرسیدند: «می‌خوای عراق بمونی یا برگردی ایران؟ اگه بری ایران این برگه رو امضا کن و اگر عراق می‌مونی برو اون طرف وایسا!» وقتی ورقه‌ی برگشت به ایران را امضا کردیم، سوار اتوبوسی شدیم که به سمت ایران می‌رفت. لحظه برگشت به وطن و آغوش خانواده رسید. قبل از اینکه آزاد شویم از طرف صدام یک جلد قرآن و یک دست لباس به ما هدیه دادند. هنوز باورم نمی‌شد! فکر می‌کردم باز هم از آن خواب‌هایی است که در اردوگاه می‌دیدم. همیشه دوران کودکی و نوجوانی‌ام در آبادان، پیش چشمانم بود، دلم برای کشورم و زادگاهم آبادان می‌تپید. تصمیم گرفته بودم به محض اینکه به ایران برسم به آبادان برگردم! ذهنم پر از خاطرات آبادان بود. بچه‌ها، مسجد، کوچه‌ها، مدرسه و... ذوق می‌کردم. از اردوگاه تا مرز خسروی فقط به بیرون نگاه می‌کردم. مثل یک رویا بود، رویایی که در بیداری اتفاق می‌افتاد. به مرز خسروی که رسیدیم با استقبال مردم روبه‌رو شدیم. حدود یک کیلومتر شاید بیشتر سفره‌ای از همه نوع غذا و شیرینی و میوه چیده بودند. هر نوع غذایی که فکرش را هم نمی‌کردیم! قبلاً برنامه‌ریزی شده بود، سؤال کرده بودند که غذای مخصوص هر شهر چیست؟ ولی افسوس که نمی‌توانستیم از آن غذا‌های وسوسه‌انگیز بخوریم. معده ما عادت به آن غذا‌ها نداشت، ما شبانه‌روز فقط پنج تا هشت قاشق غذا می‌خوردیم. وقتی پایمان به خاک مقدس وطن رسید همه روی خاک کشورمان زانو زدیم و سجده کردیم و زمین را بوسیدیم. انتهای پیام/  ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 10:21:30 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302544/ شهدا تا پای جان در دفاع از حریم اهل بیت (ع) گام برداشتند http://isaar.ir/doc/news/fa/302542/ به گزارش «ایثار تهران» به نقل از دفاع‌پرس، سردار سرتیپ دوم پاسدار «سیدمجید هاشمی‌دانا» دبیر ستاد مرکزی بزرگداشت مراسم تشییع شهدای گمنام کشور در مراسم تجلیل از خادمین شهدا، با اشاره به اهمیت عید غدیر خم اظهار داشت: اگر حاضران در غدیر پیام ابلاغ شده توسط پیامبر مکرم اسلام را به نحو شایسته منتقل می‌کردند، واقعه کربلا اتفاق نمی‌افتاد. وی با بیان اینکه امروز همه ما نسبت به ابلاغ پیام ولایت وظیفه داریم و مسئول هستیم، گفت: امام راحل و رهبر معظم انقلاب اسلامی هر دو در راستای ترویج و ابلاغ این رسالت بزرگ گام برداشتند و شهدای عزیز نیز در اعتلای همین آرمان در مسیر ولایت با تأسی از رهبران خود گام برداشته و تا پای جان، این راه روشن و الهی را ادامه دادند. دبیر ستاد مرکزی بزرگداشت مراسم تشییع شهدای گمنام کشور ادامه داد: شهدا تا پای جان در دفاع از حریم اهل بیت (علیهم السلام) گام برداشتند و پژواک ندای پیامبر اکرم (ص) را به خوبی شنیده و منعکس کردند. انتهای پیام/ ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 10:19:50 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302542/ مراسم تجلیل از خادمین شهدا برگزار شد http://isaar.ir/doc/news/fa/302541/ به گزارش «ایثار تهران» به نقل از دفاع‌پرس، مراسم تجلیل از خادمین شهدا پیش از ظهر امروز (دوشنبه) با حضور جمعی از مسئولان کشوری و لشکری در سالن هویزه موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس برگزار شد. در این مراسم سردار سرتیپ بسیجی «بهمن کارگر» رئیس بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس، سردار سرتیپ دوم پاسدار «محمدرضا یزدی» فرمانده سپاه حضرت محمد رسول الله (ص) تهران بزرگ، امیر سرتیپ دوم «محمدرضا حسینی» فرمانده دژبان آجا، سردار سرتیپ دوم پاسدار «حسین رحیمی» فرمانده انتظامی تهران بزرگ، سردار سرتیپ دوم پاسدار «سیدمجید هاشمی‌دانا» معاون اداری و پشتیبانی بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس، سردار سرتیپ دوم پاسدار «محمدتقی عصار» مشاور عالی رئیس بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس، سردار «غلامرضا علاماتی» رئیس سازمان اسناد و مدارک دفاع مقدس و «علی اصغر جعفری» مدیر عامل موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس حضور داشتند. بر اساس این گزارش، در این مراسم از خادمین شهدا تجلیل شد. انتهای پیام/ ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 10:17:57 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302541/ شهرداری خدمت به شهدا را وظیفه خود می‌داند http://isaar.ir/doc/news/fa/302539/ به گزارش «ایثار تهران» به نقل از دفاع‌پرس، «پیروز حناچی» شهردار تهران در مراسم تجلیل از خادمین شهدا با اشاره به اهمیت زنده نگهداشتن یاد و خاطره شهدا اظهار داشت: شهرداری تهران خدمت به شهدا را وظیفه خود می‌داند و به آن افتخار می‌کند. وی با بیان اینکه همه ما مدیون خون شهدا هستیم، گفت: برای اینکه کوچه‌ها و معابرمان بیشتر رنگ و بوی شهدا بگیرند به بازبینی خیابان‌ها پرداخته‌ایم؛ لذا کوچه‌ها و معابر شهر مزین به نام و عکس شهدا خواهد شد. شهردار تهران در پایان عنوان کرد: امیدوارم که بتوانیم در مسیر نورانی شهدا و آرمان‌های والای آنان گام برداریم. انتهای پیام/ ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 10:16:31 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302539/ رسالت مهم مسئولان قدم گذاشتن در مسیر شهداست http://isaar.ir/doc/news/fa/302538/ به گزارش «ایثار تهران» به نقل از دفاع‌پرس، سردار «حسین رحیمی» فرمانده انتظامی تهران بزرگ در مراسم تجلیل از خادمین شهدا اظهار داشت: همه ما وامدار و مدیون خون شهدای عزیز هستیم و تلاش می‌کنیم تا بتوانیم در راه این عزیزان گام برداریم. وی با بیان اینکه خداوند به مؤمنین وعده پیروزی داده است، گفت: شهدا در راه ولایت گام برداشتند و در این مسیر از هیچ کوششی دریغ نکردند و قطعا وعده الهی به برکت خون شهدا برای ملت بزرگ ایران محقق خواهد شد. انتهای پیام/ ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 10:15:17 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302538/ افتخارات امروز کشور به برکت خون شهداست http://isaar.ir/doc/news/fa/302536/ به گزارش «ایثار تهران» به نقل از دفاع‌پرس، سردار سرتیپ بسیجی «بهمن کارگر» رئیس بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و رئیس ستاد مرکزی بزرگداشت مراسم تشییع شهدای گمنام کشور در مراسم تجلیل از خادمین شهدا که پیش از ظهر امروز در موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس برگزار شد، با اشاره به اهمیت احیای یاد و خاطره شهدا و ترویج فرهنگ دفاع مقدس اظهار داشت: پیام شهدا برای ملت بزرگ ایران بصیرت، وحدت و دشمن‌شناسی بوده است. وی با تاکید بر اهمیت دشمن‌شناسی در نظام اسلامی، گفت: نباید مشکلات و مسائل ما را از بصیرت و شناخت دشمنان حقیقی‌مان دور کند؛ آمریکای جنایتکار و رژیم صهیونیستی امروز دشمنان اصلی نظام مقدس جمهوری اسلامی هستند. سردار کارگر در ادامه خاطرنشان کرد: امروز یکی از مهم‌ترین راه‌های مقابله با دشمنان قسم‌خورده، حفظ وحدت و همدلی در میان همه اقشار، اصناف و دستگاه‌ها و نهادهای کشور است و شهدا نیز همواره پیام‌آوران وحدت و یکپارچگی بوده‌اند.  رئیس بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس با بیان اینکه شهدا همواره برای همه ملت ایران منبع عظیم خیرات و برکات بودند، افزود: هرگاه به مشکلی برمی‌خوریم، حضور عالی و معنوی شهدا برای‌ ما انبساط و گشایش ایجاد می‌کند و راه‌های موفقیت را به ما نشان می‌دهند. رئیس ستاد مرکزی بزرگداشت مراسم تشییع شهدای گمنام کشور خدمت به شهدا را توفیقی الهی عنوان کرد و افزود: همه ما باید خداوند متعال را به خاطر توفیق خدمت‌گزاری به شهدا شاکر باشیم. وی قدرت، عزت، افتخار و جایگاه امروز ایران اسلامی را وابسته به خون شهدا برشمرد و گفت: امنیتی که امروز ملت ایران از آن بهره‌مند هستند به برکت خون شهدای عزیز است. سردار کارگر در پایان از مهندس «حناچی» شهردار تهران، سردار «یزدی» فرمانده سپاه حضرت محمد رسول الله (ص)، سردار «رحیمی» فرمانده انتظامی تهران بزرگ، امیر «حسینی» فرمانده دژبان آجا و سایر دست‌اندرکاران این مراسم باشکوه قدردانی کرد. انتهای پیام/ ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 10:14:11 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302536/ شهدا در قلب مردم جای دارند http://isaar.ir/doc/news/fa/302534/ به گزارش «ایثار تهران» به نقل از دفاع‌پرس، علی‌اصغر جعفری مدیر عامل موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس در مراسم تجلیل از خادمین شهدا که در سالن هویزه موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس برگزار شد، اظهار داشت: شاهد بودیم که دوباره عطر حضور شهدا در کوچه‌های شهر ما پیچید و فضای آنرا معطر کرد. مجموعه موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس در شب وداع با شهدای گمنام توفیق خدمتگزاری به ۱۱۰ شهید گمنام و خانواده‌های معظم شهدا و مردم شهیدپرور را داشت که این خدمت رسانی برای ما بسیار ارزشمند است. مدیرعامل موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس افزود: حضور جمع کثیری از مردم در شب وداع با شهدای عزیز هشت سال جنگ تحمیلی برای ما درس بزرگی بود و دریافتیم که شهدا همواره به منبع عظیم الهی متصل هستند و در قلب‌ها جای دارند. وی با بیان اینکه دو سال خدمت به شهدا برای ما ظرفیت‌های خوبی ایجاد کرد، گفت: شهدای عزیز هر چند وقت یکبار وارد زندگی‌هایمان می‌شوند و دل‌هایمان را صیقل می‌دهند و ما خرسندیم از اینکه افتخار خدمت به شهدا را پیدا کرده‌ایم. جعفری با تشکر از برگزار کنندگان مراسم تجلیل از خادمان شهدا عنوان کرد: بزرگترین تقدیر از ما همین بود که لیاقت خدمت به شهدا را یافتیم. انتهای پیام/  ]]> تهران Mon, 19 Aug 2019 10:12:51 GMT http://isaar.ir/doc/news/fa/302534/